Sayfamız, bir hayat hikâyesinin içine gireceğiniz sakin, zarif ve saygılı bir deneyim sunar.
Vivit In Memoria’yı Neden Oluşturdum?
Babamı kaybettikten sonra bir sürü şey yaptım. Yazdım, blog açtım, bağırdım, çağırdım, okudum… Yetmedi.
Geri dönmeyeceğini elbette biliyordum; ama en azından acım hafifler, dedim. Yaptıklarımın bana doğrudan bir faydası olmadı belki. Ama varlığıyla bana çok şey öğreten babam, yokluğuyla daha da öğretici bir ebeveyne dönüştü.
Bunu fark ettiğimde, başkaları da benim yaşadığım kadar uzun bir yas dönemi yaşamasın diye deneyimlerimi hep paylaştım. Dümdüz paylaştım; eğmeden, bükmeden.
Beni en çok iyileştiren şeyin, aslında gidenleri yaşatmak olduğunu fark ettiğimde bir anı defteri açmak istedim. İnsanlar, bildiğimiz kişilerin bilmediğimiz yönlerini de yazsın; onların ardında kalan sesleri, hikâyeleri, alışkanlıkları ve küçük ayrıntıları paylaşsın istedim.
Bunu bencilce yalnızca kendim için değil; tüm sevdiklerim, hatta hiç tanımadıklarım için yapmak istedim. Çok sade, çok özel; insanın içini burkmayacak, onu üzmeyecek ama ümitlendirecek bir şeyler yapmak istedim.
Özellikle olmasını istemediğim şey, dinî bir dil kullanan; ölümü kutsayan, yası uzatan ya da insanı ağlatmayı amaçlayan bir site olmasıydı. Tüm bunlardan uzak durmaya çalışarak, gelişine vurdum.
İnsanları, anılarla hatırlarda yaşatmak için bu sayfayı açtım.
Bir anılar silsilesi, bir hafıza sitesi, bir anma sayfası… İsme takılmadan işlevine yoğunlaşıp bu projeyi yaparken ben de biraz hafifledim.
Henüz geliştiriyorum, üzerinde çalışmaya da devam ediyorum. Yapıcı tüm öneri ve eleştirilere kollarımı açtım; rahat olun, sonuçta ölümlü dünya. 🙂
Dilerim bir faydası olur.
Bana aşağıdaki sosyal medya hesapları veya e-posta aracılığıyla ulaşabilirsiniz.
